18. Su ve bilinç

Masaru Emoto, Messages from Water adlı kitaplarıyla, suyun bireysel ve kolektif bilincimizle derinden bağlantılı olabileceği düşüncesini geniş bir okur kitlesine taşıdı. Suyu yalnız bir madde olarak değil, insanın niyeti ve duygularıyla ilişki içinde düşünmesi, çalışmalarına duyulan ilginin önemli bir parçasıydı. What the Bleep Do We Know!? filminde yer alan anlatımlar da bu yaklaşımın uluslararası ölçekte tanınmasına katkı sağladı.

Emoto’nun Hado yaklaşımı, var olan her şeyin bir enerji ve titreşim boyutu bulunduğu, titreşimdeki değişimin maddenin ifadesini de etkileyebileceği düşüncesine dayanır. Emoto; sözcükler, müzik, dua, sevgi ve şükranla ilişkilendirdiği su örneklerini dondurarak kristal fotoğrafları çekmiş, bu imgeler arasında anlamlı farklar gördüğünü anlatmıştır. Kitaplarında sevgi ve şükranla ilişkilendirdiği kristalleri daha güzel ve uyumlu olarak yorumlar. Bu fotoğraflar onun düşüncesinin görsel dilini oluşturur. Bununla birlikte, kristallerin güzel bulunması ile suyun insan niyetini taşıyan kalıcı bir hafızaya sahip olduğunun gösterilmesi aynı şey değildir; kuantum fiziği de bu özel savı kendiliğinden doğrulamaz. Emoto’nun anlatımını, suyla kurduğumuz ilişkiye açılan düşünsel bir kapı olarak okumak mümkündür.

Sevgi ve şükranla düşünmek, kendi “ifademizi” değiştirmeye çağırır bizi. Daha sakin bir bakış, daha özenli bir söz, bir başkasına ayırdığımız dikkat; içimizdeki uyumu dışarıya taşıyabilir. Titreşen bir keman telinin aynı frekanstaki başka bir teli harekete geçirmesi gibi, taşıdığımız duyguların çevremizde de bir karşılık bulduğunu hissederiz. Bu benzetme, insan ilişkilerindeki rezonansı anlatır. Belki suyun hayatımızdaki ortak varlığı da bu bağı düşünmemize yardımcı olur. Etkinin su üzerinden fiziksel bir iletimle gerçekleştiğini bilmesek de sevginin ve şükranın davranışlarımıza yerleşmesi, birlikte yaşadığımız dünyayı değiştirebilir.

Bu düşünceyi bir adım daha ileri taşıdığımızda, suya gösterdiğimiz sevgi ve saygının gezegenin bütünüyle kurduğumuz ilişkiyi de dönüştürebileceğini hayal edebiliriz. Suyu, bizi ilahi olana ve birbirimize bağlayan bir hatırlatıcı olarak görmek; bir bardak suyu şükranla içmek, kaynağına özen göstermek ve onu kirletmemek için anlamlı bir çağrıdır. Emoto’nun “yüksek titreşimli su” düşüncesi bu manevi arayışın dilinde yer bulur. Buradaki dönüşümü, ölçülmüş bir titreşim derecesinin sağlık veya bilinç üzerindeki kanıtlanmış etkisi olarak değil, suyla kurduğumuz ilişkinin içimizde uyandırabileceği anlam olarak okuyorum. Su, ortak yaşamımızın vazgeçilmez parçası olarak, bireysel farkındalıkla kolektif sorumluluğun birbirine değdiği yerde durur.

Yazar: Galip Arduç