14. Alkali su

Alkali su, son yıllarda yaygınlaşan su tercihlerinden biridir. Bir iyonlaştırıcı cihazla veya suya eklenen pH yükseltici damlalarla hazırlanabilir; pH değeri bazen 9 ya da 10’a çıkarılır. Alkali su mide asidiyle karşılaştığında asit–baz tepkimesine girer. Bu etkileşimin büyüklüğünü suyun pH’ı, tamponlama kapasitesi ve içilen miktar birlikte belirler. Bedenin sıvılarındaki asit–baz dengesi ise başta böbrekler ve solunum olmak üzere kendi düzenleyici mekanizmalarıyla korunur.

Su iyonlaştırıcılarında iki ayrı su akışı elektrolizle elde edilir: katot tarafında daha alkali, anot tarafında daha asidik bir akış oluşur. Bu süreç, bütün pozitif iyonların “alkali”, bütün negatif iyonların “asidik” olduğu anlamına gelmez. Alkali akış içme amacıyla pazarlanırken bazı asidik elektrolize sular, uygun tuz bileşimi ve işlem koşullarında oluşan aktif klor nedeniyle yüzey dezenfeksiyonunda kullanılabilir. Dezenfeksiyon etkisi yalnız düşük pH’tan kaynaklanmaz. Elektrik alanıyla işlem görmüş olmasını gerekçe göstererek suyun moleküler elektromanyetik yapısının bozulduğu ve “agresif” hâle geldiği de kanıtlanmış bir sağlık etkisi olarak kabul edilemez.

Gabriel Cousens, Spiritual Nutrition adlı eserinde hücre içi ve hücre dışı ortamın asit–baz özelliklerini, ozmotik dengeyi ve elektriksel farkları suyun hücrelere ulaşmasıyla birlikte ele alır. Bu yaklaşımda hücre içinin çevresindeki sıvıya göre daha düşük pH’ı, beslenme ve stresin oluşturduğu yükle birlikte yorumlanır; hücre dışı ortamın asitleşmesinin dengeyi bozabileceği savunulur. Bu görüş, bedenin iç ortamını dengede tutmanın önemine dikkat çeker. Fizyolojik açıdan ise su hareketini belirleyen ozmotik fark yalnız pH’tan oluşmaz; çözünmüş maddelerin bütünü ve hücre zarının özellikleri de etkilidir. Klinik asidoz da yalnız “atık birikmesi”nin başka adı değildir; böbrekler, solunum ve diğer düzenleyici süreçlerle ilişkili belirli bir bozukluktur. Bu nedenle pH’ı 8,5’in üzerindeki bütün suların uzun süreli kullanımda zararlı olduğu sonucuna, tek başına bu anlatımdan varılamaz.

Bu tartışmada “aktif hidrojen” ve alkali minerallerin karşı iyonlarla dengesi de öne çıkar. Hidrojen iyonları, yani protonlar, hücresel enerji üretiminde gerçekten önemli rol oynar: mitokondri zarının iki tarafındaki proton farkı, adenosin trifosfatın (ATP) üretimini destekler. Ancak bu süreç, “asidik karşıtı olmayan alkali mineral içildiğinde vücut hidrojen kaybeder” biçiminde basitleştirilemez. Çözeltilerde elektriksel yük dengesi korunur; mitokondrideki proton akışı da doğrudan içilen suyun pH’ına indirgenemez. Minerallerin dengeli alınması önemlidir, fakat bunun gerekçesi suyla hücrelere belirsiz bir “aktif hidrojen” yüklemek değildir.

Bedenin mineral dengesini desteklemek için önce beslenmenin bütününe bakmak daha anlamlıdır. Taze meyveler, sebzeler ve uygun biçimde çiğ tüketilebilen gıdalar; mineraller, organik asitler ve başka besin öğeleri sağlar. Bu doğal kaynaklara sofrada yer vermek, yalnız suyun pH’ını yükseltmeye odaklanmaktan daha geniş bir beslenme yaklaşımı sunar. Yine de çiğ gıdalar “aktif hidrojen” tedavisi değildir; kan pH’ının düzenlenmesi böbrekler ve solunum başta olmak üzere bedenin kendi mekanizmalarıyla yürütülür.